Bloot, bloter, blootsts

Britten leven in een ander klimaat. Ooit mijn postbode tijdens een sneeuwstorm de post zien bezorgen in een bermuda. Mijn min of meer vaste taxi-chauffeur draagt ook altijd een korte broek en een T-shirt. Weer of geen weer. Ga hier een vliegtuig in de winter in en je ziet steevast Britten in een korte broek en slippers zitten. Voetbalsupporters staan bij voorkeur met blote bast (en bierbuik) in de kou om hun helden aan te moedigen.

Wie denkt dat alleen de mannen altijd de zon in het hoofd hebben moet maar eens op een koude avond in een Brits uitgaanscnetrum gaan kijken. De rokken kunnen niet korter, de navel wordt altijd getoond en van nylons hebben ze nog nooit gehoord. Welkom bij de Britse meisjes van vertier. Nergens is dat zo duidelijk als in Liverpool. The 'scousers' schamen zich nergens voor. Een mooi voorbeeld was the Grand National paardenrace nabij die stad. Zeg maar een soort Ascot, maar dan minder chique. Het was een van de koudste races ooit, met hier en daar een sneeuwbui, maar de dames hadden de overjas gewoon thuis gelaten. De global warming is hier al begonnen.

sex and drugs and rock and roll

De verkiezingen voor burgemeester van Londen beginnen steeds meer op een liedje van Ian Dury & the Blockheads te lijken: het is ‘sex and drugs and rock and roll’ dat de klok slaat. Daarbij blijkt om Ian Dury nog maar eens aan te halen, de huidige burgemeester Ken Livingstone niet te hebben stilgezeten met zijn ‘rythm stick’. Ongetrouwde Ken blijkt er maar liefst vijf kinderen op na te houden uit diverse relaties. Drie van die buitenechtelijke koters waren al bekend, maar tijdens de campagne doken er nog twee op.

Tory Boris Johnson kon daarbij natuurlijk niet achterblijven. Hij gaf toe als 19-jarige student ‘dope’ te hebben geroken en cocaïne te hebben gebruikt. We hadden niets anders verwacht. Jammer dat hij daarna meteen stelde een tegenstander van drugs te zijn. Dat soort verplichte politiek correcte teksten past niet bij de voormalige hoofdredacteur van the Spectator. Waarschijnlijk moest hij wel van zijn baas David Cameron, die nooit iets heeft willen zegen over zijn druggebruik op Eton (mét Boris) behalve dan dat hij ,,een normale studententijd’’ had gekend.

De kandidaat van de Liberale partij, Brian Paddick, is ook al kleurrijk. Oud-politieofficier en openlijk homo. Overbodig om te zeggen dat alle drie de kandidaten in de VS al lang zouden zijn afgeserveerd. De Londenaar maakt zich over dat soort zaken niet druk. En daarom houd ik van die stad.

Voetballers ongewenst

Laten we het weer eens een keertje over sporters hebben. Nee, niet over de fakkeldragers die zondag belaagd werden door tegenstanders van het regime in China. Daarover kon u al genoeg lezen. Hoewel ik het wel een goed idee van de Franse president Sarkozy vind om weg te blijven bij de OS. Hoe minder bobo’s, hoe beter en het geeft een signaal af aan China dat ze zich maar eens moeten gedragen. En dan koop ik om solidair te zijn niets meer wat uit China komt. Wordt het lekker leeg in het huis.

Nee, nu gaan we het hebben over voetballers en hun woningen. In Alderley Edge, een rijke stinkerds dorp onder de rook van Manchester, zien ze die niet graag meer komen. Wat is het geval: ze kopen een prachtig in het landschap passend huis om het vervolgens te slopen en er een ‘optrekje’ naar eigen smaak neer te zetten.

Wayne Rooney, Michael Carrick en oud-voetballer Roy Keane deden dat al. De nog kinderloze Rooney liet een pand met vijf slaapkamers slopen om er voor 4,5 miljoen pond een herenhuis te laten bouwen dat op zijn zachts gezegd niet in de smaak viel bij de bewoners.

Kinderboekenschrijver Alan Garner heeft zijn woning nu zelfs in een liefdadigheidsinstelling ondergebracht, zodat het na verkoop niet door een voetballer kan worden gesloopt.

De 23-jarige Rooney heeft het nu overigens druk met de plannen voor zijn drie miljoen pond kostende trouwerij met zijn Coleen. Het is hem gegund, maar wie zei ook al weer dat voetballers verwende overbetaalde kwasten zijn?

einde

Er zwemt van alles in de Theems

Het is zo’n bericht waarbij je even de datum checkt of het geen één april is, maar het schijnt werkelijk waar te zijn: er zijn zeepaardjes gesignaleerd in de Theems. En waarom ook niet? Eerder zagen we er al zalmen, otters en zilverbrasem. Zelfs een walvis deed de rivier aan, maar dat beest overleefde het uiteindelijk niet. Dat kwam overigens niet door de waterkwaliteit, het dier was gewoon uitgeput. Waarschijnlijk van al die mensen die hem de goede kant op probeerden te duwen, terug naar zee.

Terug naar de zeepaardjes. De sierlijke diertjes werden al veel eerder gezien, maar dat werd niet bekend. Eerst moest de wet aangepast worden die hen beschermd tegen vandalen die een zeepaardje wel chique vinden staan in het huisaquarium.

Door al die berichten over de uitstekende waterkwaliteit ben ik benieuwd wanneer het eerste zwembad in de Theems de deuren opent. Snorkel mee voor het onderwaterleven.

Ezeltje strekt niet meer

Een tripje naar de kust is hier altijd een reis door de tijd. Terug, wel te verstaan. Veel Britse badplaatsen hebben iets van vergane glorie. Of dat nou komt door ouderwets amusement als bingo op de pier, de bijna nergens anders meer voorradige fish and chips of de vaak wat afgebladderde hotels, ik weet het niet.

Onderdeel van dat gevoel is de aanwezigheid van de ezels op het strand. Een onschuldig vertier waarbij kinderen die normaal honderd monsters per minuut op hun Nintendo aan flarden schieten met een gelukzalige glimlach worden rondgereden.

Helaas is dat pretje straks voor sommige kinderen over. Een gevolg van de moderne tijd, waarbij te zware jongens en meisjes niet meer in het zadel mogen. De grens is gesteld bij acht ‘stone’, (50,8 kg). Dat kunnen de 900 ezels die naar schatting nog op de stranden werken niet meer tillen.

Een ezelhouder op het strand van Blackpool voorziet grote ruzies dit seizoen. ,,Probeer maar eens aan ouders te vertellen dat hun lievelingetje te vet is voor de ezel.’’

Iedereen mooi

Size zero is een term waarmee hier broodmagere modellen worden omschreven. Het debat daarover heeft er nog niet toe geleid dat the London Fashion week modellen van de catwalk weert die te mager zijn zoals onder meer in Spanje en Italië is gebeurd, maar wat niet is kan nog komen.

Nieuw in het debat over het uiterlijk is de vraag of het ‘air brushen’ van foto’s van beroemdheden nog wel kan. Ooit Madonna en Kate Moss in het echt tegengekomen en je schrikt je dood. A far cry van wat je doorgaans in de bladen ziet. Actrice Keira Knightley schrok zich ooit rot van een zonder haar medeweten gestileerde foto. Ze bleek opeens borsten te hebben. ,,Die dingen zijn zeker niet van mij’’, sprak ze.

Haar collega Sienna Miller zegt getroffen te zijn door een sinaasappelhuidje maar dat zie je op de foto’s nooit terug. Om niet van seksisme beticht te worden: dames ook Brad Pitt schijnt geen babyhuidje te hebben.

Met een beetje fotoshoppen is van iedereen echter een beauty te maken. Of dat gewenst is blijft de vraag. De hoofdredacteuren van beeldbepalende ‘glossies’ als Vogue en Grazia gaan nu in Londen vergaderen of dat wel kan.

Tijdverspilling als je het mij vraagt. Al in de tijd van De Medici werd de adel op schilderijen fraaier afgebeeld dan ze werkelijk waren. Zelf druk ik ook razendsnel op de deleteknop bij een digitale foto van mezelf die me niet aanstaat. En u gelooft toch niet echt dat er binnenkort een puistenkop op de cover van Elle zal staan?

Boris en Ken

De een fietst graag en maakte niet altijd even goed geslaagde grappen over zwarten en de ander drinkt graag en is de beste vrienden met totalitaire leiders als de Chinezen en Hugo Chavez en maakt verkeerde grappen over joden. Welkom bij de verkiezingsstrijd om het burgemeesterschap van Londen waarbij de enige twee politici die iedereen bij de voornaam kent Boris (Johnson) en Ken (Livingstone) om de troon strijden. De andere kandidaten spelen om de troostprijs.

Met nog dertig dagen te gaan tot D-day spitst de strijd zich toe. Wat niemand voor mogelijk heeft gehouden is dat de chaotische grappenmaker en Tory Boris aan de leiding gaat. Hij heeft in de peilingen zo’n tien procent voorsprong op Rode Ken van Labour. Veel Londenaren vinden dat Ken na twee ambtsperiodes maar eens moet opstappen. Het idee is een beetje ontstaan dat Ken Londen als zijn persoonlijke eigendom ziet.

Er wordt echter getwijfeld aan de leidinggevende kwaliteiten van de voormalige Eton-student Boris. De man is zonder meer intelligent maar rent zich zelf in zijn gedachten wel eens voorbij. Hij is ook geen man van het detail. Bij Boris heb je de indruk dat hij zich makkelijk vergist of iets een miljoen of een miljard moet kosten. Ken daarentegen is een eigenwijze drammer die nauwelijks tegenspraak duld en bovendien de uitvinder van de gehate congestion charge die automobilisten die Londen willen aandoen een fortuin kost. May the best man win….

De heren op de foto zien het niet zo in Boris zitten.