Erfgoed in gevaar

Gravende dassen, overwoekerend gewas, erosie, overijverige boeren, projectontwikkelaars, vandalen en nonchelante bestuurders: ze vormen allemaal een gevaar voor het nationale erfgoed.
Reden genoeg voor English Heritage om aan de alarmbel te trekken. Na een lange inventarisatie komt de organisatie met het 'Erfgoed in gevaar' rapport waarbij maar liefst 70.000 beschermde monumenten in kaart zijn gebracht. Het is een bont gezelschap van landschapsparken, scheepswrakken, kastelen, kerkhoven, kloosters en prehistorsiche monumenten. De conclussie is zorgelijk: een vijfde valt onder de categorie ,,hoog risico.''

Dr Simon Thurley, directeur van English Heritage, vindt het ,,een schandaal'' dat zoveel is verwaarloosd. ,,Historische plekken vormen een onderdeel van onze geschiedenis. Ze hebben ons karakter bepaald''.
Het is volgens hem ook economisch zinvol om op de historische winkel te letten. ,,Toeristen komen niet naar Groot-Brittannie om in de regen op het strand op een kleffe hamburger te kauwen.''

Appeltje voor de dorst

Het is natuurlijk 'not done' maar een Britse makelaar heeft een prijskaartje gehangen aan Buckingham Palace. Het koninklijk paleis in het centrum van Loden wordt op 935 miljoen pond geschat.
Daarvoor krijgt men natuurlijk wel wat; 775 kamers, 92 kantoren, 78 badkamers, een bioscoop, een eigen postkantoor en een forse tuin, zeg maar park. Net als andere Britse huizenbezitters moet de vorstin zich echter zorgen maken om de waarde van haar pand. Volgens makelaarskantoor Zoopla is het de afgelopen twaalf maanden 57 miljoen pond minder waard geworden. Overigens is het nog steeds heel wat meer waard dan de aankoopprijs. George III kocht het in 1761 voor 21.000 pond.
Ter vergelijking: het ook niet misselijke Windsor Castle wordt op 'slechts' 180 miljoen pond geschat.

lelijk, lelijker.lelijkst

Britten houden veel meer van auto's dan Nederlanders. Dat zie je hier ieder zonnig weekeinde (toegegeven dat zijn er niet veel) waarin de wegen worden overspoeld met klassiekers. De Brit wil ook graag gezien worden in zijn wagen en besteedt (lees: leent) daarom veel geld aan zijn bolide. Ondanks het klimaat is het aantal cabrio's hier ongekend hoog.
De liefde voor de wagen is ook zichtbaar in tv-programma's als Top Gear en in krantenrecensies. Daarin worden nieuwe wagens bijna literair besproken. Veel leuker om te lezen dan de gortdroge stukjes in Nederland waarin weer eens wordt gesteld dat de kofferbak 'ruim is' en het interieur 'er verzorgd uitziet'.
Leuk is dat kritiek ook mag. Heel wat gerenommeerde merken zijn door de Top Gear boys tot op het bot afgekraakt. Verder zijn de Britten dol op lijstjes. The Daily Telegraph had onlangs een serie over de lelijkste auto ooit. Uiteraard goed voor veel lezersreacties. De verliezer was de mij onbekende Pontiac Aztek. Beroerde tweede de Fiat Multipla en op 3 de SsangYong Rodin. De lelijkste auto van eigen bodem was de Austin Allegro/Vanden Plas (4).
De trotse bezitters van een Porsche Cayenne, een Chelsea Tractor, mogen zich ook gaan schamen. De dure bolide stond nummer 5. En scoorde daarmee slechter dan onder meer de Trabant op nummer 16. Erg geliefd zijn de designs voor SUV's niet bij de Britten, Hummer, de Audi Q7 en zelfs de icoon van het Britse buitenleven: de Range Rover stonden in de top 20. Verder veel Amerikaanse wagens, maar ook de BMW 1-serie en de Ford Ka werden niet fraai gevonden. De 'winnaar' werd gezien ,,as proof that Americans do ugly better than anyone else''.
In de heftige discussie die op dit soort lijstjes volgde stelde één iemand de logische vraag waarom autofabrikanten hun modellen niet voorleggen aan het publiek voordat ze in productie worden genomen.

Mannen en wapens

Stel je hebt geld zat, bent jong, lust wel een biertje en de vrouwen draaien om je heen als bijen om de honing. Waar zou je dan willen zijn? Aan het front in Afghanistan natuurlijk!
Althans als je Harry heet en van Brits koninklijk bloed bent. Private Wales, die na tien weken dienst in de Helmand provincie werd teruggehaald omdat de Taliban door had dat de roodharige een echte prins was, heeft heimwee.
Nu ben ik nooit in Afghanistan geweest maar heb ik wel oorlogen verslagen op de Balkan en het Midden-Oosten en ik begrijp Harry dus niet. Misschien omdat journalisten ook wel eens praten met de familieleden van slachtoffers van al dat geweld. Dat is toch wat anders dan je lachend te laten fotograferen achter je machinegeweer. Een hobby die Harry overigens deelt met premier Gordon Brown. Wapens en mannen, het is me wat.
Voor Harry geldt nog het excuus dat hij jong is en dat volgens chef-kok Gordon Ramsay het eten op Buckingham Palace 'prehistoric shit' is. Liever een oorlog dan iedere zondag verplicht bij oma eten kennelijk.

Cel gered

De redding is nabij voor de beroemde rode telefooncel. In het mobiele tijdperk dreigden ze te gaan verdwijnen omdat ze zo weinig werden gebruikt dat ze geen geld meer opleverden.
Na protesten besloot British Telecom dat Britse steden en dorpen die dat wilden de geliefde objecten kunnen behouden. Niets is in deze wereld voor niks dus moeten ze daarvoor wel in de buidel tasten. Een telefooncel met werkende telefoon kost ze 500 pond per jaar, één waarin de telefoon het niet meer doet de helft.
In 2002 waren er nog 95.000 rode cellen met telefoon, maar sinds die tijd zijn er al 31.000 verdwenen. Dat de iconen blijven staan zal ook voor de seksindustrie een opluchting zijn. Vooral in de grote steden hangen ze vol met zondige plaatjes met telefoonnummers van dames en heren die om het netjes te zeggen 'ontspanning' aanbieden.

Geld en geluk

De Britten houden wel van een gokje. Er valt hier werkelijk op van alles te wedden. Op voetbaluitslagen, paarden, honden en zelfs het koninklijk huis (wanneer trouwt prins William en wordt Charles ooit koning?) Het kan de bookmakers niet gek genoeg zijn. Een lot in de Britse variant op onze staatsloterij is in die cultuur snel gekocht. Maar maakt geld ook gelukkig?
Dat laatste geldt niet voor Carl Prance. Tien maanden nadat hij zeven miljoen pond had gewonnen in de loterij is hij weer terug in zijn bescheiden baan bij het Britse spoor omdat hij zich verveelde. Ook de luxe vakantie die hij genoot beklijfde niet. De 51-jarige is weer terug op zijn oude vakantiepark met zijn caravan. Het enige wat hem wel beviel was de luxe Jaguar waarmee hij nu naar zijn werk rijdt.
Carl is niet de enige die na een loterijwinst weer naar het werk gaat. Luke Pittard uit Wales ging weer terug naar McDonnalds, Paul en Sue Watson staan weer voor dag en dauw op om op de markt te werken en Damian Madden wist ook niet zo goed wat hij met zijn vrije tijd en 9 miljoen pond aan moest. Hij rijdt weer op zijn graafmachine.
Het lot dat ik net gekocht heb heb ik daarom maar ongezien weggegooid. Ik twijfel of de Telegraaf mij terug wil als ik eenmaal door heb dat geld verveelt.

Jamie is de weg kwijt

Er wordt me wel eens verweten te kritisch te zijn over de Britten. Het zijn toch onze bevrijders en hebben ze geen fantastische humor? Allemaal waar en het gevaar een zure expat te worden ligt altijd op de loer. Vandaar het volgende: ik ben het absoluut niet eens met sterkok Jamie Oliver. Lees en huiver wat hij zijn landgenoten verwijt: De Britten zijn een stel bier zuipende culturele analfabeten die niet veel meer doen dan junk food kauwen in een luie stoel voor de breedbeeld tv.

'The Naked Chef' voegde daar in een interview voor het Franse tijdschrift Paris Match nog aan toe dat de Britten hun culinaire tradities zijn vergeten en dat er beter gedineerd kan worden in de sloppenwijken van Afrika. Nu ben ik daar wel eens geweest en ik moet zeggen dat ze dan voor Jamie meer hun best hebben gedaan dan voor mij.

Ik wil voor wie nog steeds denkt dat ze hier nog steeds niet kunnen koken nog wel even melden dat je volgens mij in Londen veel beter uit eten kunt gaan dan in Parijs. De tijd van een taai lapje vlees met de bekende doperwten uit blik ligt al lang achter ons.