Huizenjacht

We moeten ons huis uit. Nee, we hebben ons niet misdragen, na drie jaar loopt het huurcontract af. Dat betekent dat we weer zijn overgeleverd aan makelaars. Estate Agents vind je hier zo’n beetje op iedere straathoek en bij opiniepeilingen scoren ze altijd zeer slecht. Ze worden gehaat vanwege hun arrogante houding en het vele papierwerk, tegen een ruime financiële vergoeding uiteraard, voor zelfs de kleinste dienstverlening.

Mogelijk dat die houding door de crisis op de huizenmarkt wat is veranderd, maar wij zijn tot nu toe slechts zeer vriendelijke dames tegengekomen. Maar goed, we zitten dan nog steeds in de fase die wij Nederlanders het beste kennen; ,,kijken, kijken, niet kopen’’ (of in ons geval huren). Aan de vaak 27 pagina's tellende huurcontracten waarin ieder schroefje is vermeld zijn we nog niet toe.

We zijn inmiddels wel wat gewend, maar het blijft soms lachen met de Britse huizen. Tuttigheid ten top met bloemetjesbehang bijvoorbeeld of een geheel paars ingerichte woonkamer. Verder proppen ze zoveel mogelijk kamers in een huis zodat ze het als een 5 room property kunnen presenteren. Dat je dan kamers overhoudt waar je je kont nog niet kan keren, doet er niet toe.

Verder opvallend is de badkamer. Vaak nog met o zo praktisch tapijt op de grond. Lekkere warme voeten… En een douche die bestaat uit een rubberslang met uiteinden die op de kranen van het bad wordt bevestigd. Daar komt dan hooguit een druppel per minuut uit. Een van onze eerste vragen bij een huisbezichtiging is dan ook: ,,is er een power-shower?’’

Vegetarische sushi

Het zal u niet verbazen dat Portrush aan het water ligt. Wat u mogelijk wel verwonderd zal doen opkijken is de gemiddelde menukaart in de Noord-Ierse havenplaats. Het is vlees, vlees en nog eens vlees wat de klok slaat. Een enkel visje is er te vinden en dan gaat het meestal nog om de weinig vernieuwende fish and chips.

Voor eilandbewoners eten de Ieren en de Britten verdraaid weinig vis. Mijn vrouw koopt nog wel eens een tarbot of een tonijn en krijgt dan vaak van nieuwsgierige Britten de vraag wat ze daar dan mee doet. Ze heeft overigens een goede relatie met de visboer in de plaatselijke supermarkt. Als de vis niet vers is schudt hij licht met zijn hoofd zodat Cecilia maar doorloopt. Heeft hij iets bijzonders dan wuift hij al van verre.

Waar de Britse elite echter wel gek op is is sushi. In Londen hoef je nooit ver te lopen voor de Japanse rauwe vis en kun je het zelf in kant en klare porties meenemen uit de betere supermarkt. De Britse hoofdstad telt meer dan 300 Japanse restaurants.

Dat blijft echter niet zonder gevolgen. Hoewel de Japanners trots zijn op hun exportproduct werd onlangs op een conferentie van sushi entrepreneurs de alarmklok geluid. Het product wordt te populair in het buitenland en de tonijn raakt op. Zeker nu ook China net als Groot-Brittannië massaal voor de rauwe vis met het rijstrandje valt.

Er dreigt nu een ban op het vissen op tonijn, de populairste rauwe vis. Tijd voor een vegetarische sushi.

Druppeldouche

Ooit gestudeerd in Londen en in het studentenhuis deelden we een badkamer met zijn vijven. Er lag tapijt op de vloer. Een douche was er niet, slechts een badkuip met twee kranen. Veel tijd om te badderen hadden we niet, dus werd er een Britse douche gekocht. Een rubberen slang met een douchekop en twee uiteinden die op de kranen konden worden aangesloten. Het leverde een druppeldouche op die of te heet of te koud was.

Ruim twintig jaar later in een bed and breakfast in Belfast blijkt het systeem hetzelfde en dat bij een prijs van bijna 80 euro voor de kamer. Douchen en Britten het blijft een lastige combinatie. Bij de huur van ons huis was de aanwezige power shower een must. Is zo’n aanjager niet aanwezig dan blijft het bij een miezerig straaltje. En geloof me in veel Britse badkamers, inclusief toilet, ligt nog steeds een lekker warm onhygiënisch tapijt.

De warmwatervoorziening in onze B&B bleek uiteindelijk genoeg voor één badkuip. Dat werd dus gezellig samen in bad. Ruim twintig jaar geleden deed ik dat noodgedwongen ook met een Brits vriendinnetje. Wie zegt dat de tijden veranderen?

Aardig

Voor een paar dagen in Noord-Ierland. De Britse provincie die 30 jaar lang door een bloedig conflict werd geteisterd en nu al weer tien jaar lang in ‘vrede’ leeft. In mijn column in de Telegraaf heb ik al uitgelegd dat nog niet alles pais en vree is. Het geweld is gestopt, maar men leeft eerder langs elkaar heen dan dat er samen de schouders onder wordt gezet. Scholen, buurthuizen, sportclubs het is nog allemaal volgens de oude scheidslijnen geregeld: dus strikt protestants en pro London of puur katholiek en voor Dublin.

Ik wil nu echter een bekentenis kwijt: de Noord-Ieren zijn ontzettend aardig. Ze lullen je weliswaar de oren van de kop, maar zijn nooit te beroerd je een drankje aan te bieden of om een kilometer mee te lopen om je de weg te wijzen. Ik heb inmiddels heel wat conflicten meegemaakt en telkens waren de ‘gewone’ mensen meestal zeer sympathiek. Of het nu Serviërs, Kroaten, Bosniërs, Albanezen, Palestijnen, Israëli’s, Irakezen of Libanezen waren.

Grote vraag is dus waar gaat het fout. Bij de politiek, de religie, de media, het oerinstinct?
Ik weet het niet. En ik pretendeer de waarheid niet in pacht te hebben, maar misschien helpt het een beetje als iedereen zich voor hij of zij een ander voor de kop wil schieten, bedenkt dat de meeste mensen niet veel anders zijn dan hij of zijzelf.

Toegegeven: dit is geen uniek idee dat me de Nobelprijs voor de Vrede zal opleveren. Maar het is wél een waarheid als een koe. En nu is het weer tijd voor een Bushmills.

Smile, you are on camera

Er zijn 4.3 miljoen beveiligingscamera’s in Groot-Brittannië. Het land staat daarmee in de wereld op de eerste plaats wat videobeveiliging betreft. Op de 14 inwoners is er één camera beschikbaar. Sommige hebben een directe verbinding met een geluidsstudio, waardoor ze kunnen praten: ‘Jongeman, gooi dat papier niet op de weg’.

Niet iedereen is blij met dit soort ‘big brother’ activiteiten. Instellingen die privacy hoog in het vaandel hebben vinden dat de staat daarmee veel te ver gaat. Het argument voor de camera’s is uiteraard veiligheid. Ze kunnen preventief werken, maar ook achteraf nuttig zijn. Beelden van misdaden worden zo gebruikt op de dader op te sporen.

Zelf heb ik niet zo veel moeite met de camera’s al vind ik ze soms wel erg gemakkelijk geplaatst en worden ze misbruikt om politieagenten achter hun bureau te houden. Er zijn immers camera’s actief op straat. Maar goed, als je niks te verbergen hebt…

Het recente pleidooi om dergelijke beveiliging nu in te zetten bij schoolexamens gaat me echter te ver. Sinds wanneer zijn leerlingen potentiële criminelen? En bovendien zonder spiekbrief zat ik nu nog op school..

Bloot, bloter, blootsts

Britten leven in een ander klimaat. Ooit mijn postbode tijdens een sneeuwstorm de post zien bezorgen in een bermuda. Mijn min of meer vaste taxi-chauffeur draagt ook altijd een korte broek en een T-shirt. Weer of geen weer. Ga hier een vliegtuig in de winter in en je ziet steevast Britten in een korte broek en slippers zitten. Voetbalsupporters staan bij voorkeur met blote bast (en bierbuik) in de kou om hun helden aan te moedigen.

Wie denkt dat alleen de mannen altijd de zon in het hoofd hebben moet maar eens op een koude avond in een Brits uitgaanscnetrum gaan kijken. De rokken kunnen niet korter, de navel wordt altijd getoond en van nylons hebben ze nog nooit gehoord. Welkom bij de Britse meisjes van vertier. Nergens is dat zo duidelijk als in Liverpool. The 'scousers' schamen zich nergens voor. Een mooi voorbeeld was the Grand National paardenrace nabij die stad. Zeg maar een soort Ascot, maar dan minder chique. Het was een van de koudste races ooit, met hier en daar een sneeuwbui, maar de dames hadden de overjas gewoon thuis gelaten. De global warming is hier al begonnen.

sex and drugs and rock and roll

De verkiezingen voor burgemeester van Londen beginnen steeds meer op een liedje van Ian Dury & the Blockheads te lijken: het is ‘sex and drugs and rock and roll’ dat de klok slaat. Daarbij blijkt om Ian Dury nog maar eens aan te halen, de huidige burgemeester Ken Livingstone niet te hebben stilgezeten met zijn ‘rythm stick’. Ongetrouwde Ken blijkt er maar liefst vijf kinderen op na te houden uit diverse relaties. Drie van die buitenechtelijke koters waren al bekend, maar tijdens de campagne doken er nog twee op.

Tory Boris Johnson kon daarbij natuurlijk niet achterblijven. Hij gaf toe als 19-jarige student ‘dope’ te hebben geroken en cocaïne te hebben gebruikt. We hadden niets anders verwacht. Jammer dat hij daarna meteen stelde een tegenstander van drugs te zijn. Dat soort verplichte politiek correcte teksten past niet bij de voormalige hoofdredacteur van the Spectator. Waarschijnlijk moest hij wel van zijn baas David Cameron, die nooit iets heeft willen zegen over zijn druggebruik op Eton (mét Boris) behalve dan dat hij ,,een normale studententijd’’ had gekend.

De kandidaat van de Liberale partij, Brian Paddick, is ook al kleurrijk. Oud-politieofficier en openlijk homo. Overbodig om te zeggen dat alle drie de kandidaten in de VS al lang zouden zijn afgeserveerd. De Londenaar maakt zich over dat soort zaken niet druk. En daarom houd ik van die stad.